Verhalen

Anthoon

Yvonne de Ridder (2012)

Hij was een regelmatig terugkerende gast. De biljarttafel had een grote aantrekkingskracht op hem.

Samen met zijn toenmalige vriendin legden ze daar veelvuldig een balletje. Hij kwam steeds vaker alleen en hij bleef steeds langer hangen. Tot ver na sluitingstijd kwam de hele wereld voorbij. Hij zat vol verhalen en ik hing gebiologeerd aan zijn lippen. Tot hij halverwege een verhaal opstond van zijn kruk en achter de bar kwam. Hij trok me mee richting de biljarttafel en ik ontdekte voor het eerst dat deze tafels verwarmd zijn. The “beginning of a beautiful friendship”. Vele wandelingen volgden, waarin hij me zijn liefde voor vogels bijbracht. 

Tijdens een verblijf in de Ardenne vertelde hij liefdevol over de grote gele kwikstaart. Ik zag een vogel huppend op een rotsblok staan, net boven een snelstromende rivier. Gelijk een natuur film werd het beeld becommentarieerd door Anthoon. Ik onderbrak doelbewust zijn verhaal en vroeg: “Anthoon, wat is dat” en wees naar de vogel.”Nou ja zeg, dat is nou de kwikstaart!”. Ik had al zo’n vermoeden.

We hielden allebei van koken en tot ver na onze relatie hielden we deze liefde in stand. Nodigden vrienden uit en wij reden naar de Hanos in Apeldoorn-Noord. Stonden de hele middag samen in zijn keuken te koken tot onze gasten arriveerden. Ter hoogte van mijn billen prijkte dan een bebloemde afdruk van zijn hand. Hij kon het niet laten.

Hij nam mij mee naar zijn jagershut achterin zijn tuin. Legde zijn hagelgeweer in mijn handen en ik richtte de loop op hetgeen waarnaar hij wees. Hij lachte me uit toen hij besefte dat er een “Sissi” naast hem stond. “Geef mij maar die verdomde kijker”, zei ik licht geïrriteerd.

Hij leerde me het villen. Dat kon ik nog wel opbrengen, het beest was al dood en we hadden het op ons menu staan.

En op een dag belde hij aan. De gebruikelijke begroetingen voorbij, kwam hij meteen ter zake.

“Yvon, ik heb slokdarmkanker en nog maar drie maanden te leven!”.

Het was augustus, Marcel en ik waren in Frankrijk. Er kwam een bericht met de afschuwelijke boodschap dat Anthoon was overleden. We hoefden er niet lang over na te denken, pakten onze spullen in en we stoven jankend terug naar Arnhem. Ik was één van de dragers van zijn kartonnen doos.

Tot op heden mis ik zijn gulle mooie lach, zijn stem, zijn oprechte vriendschap, zijn verhalen, zijn onovertroffen kookkunst, zijn geduld met mij en bovenal zijn afdruk op mijn strakke broek.

Catwalk

Yvonne de Ridder (2018)
Het was begin mei 2018 en prachtig weer. Pippi, Vonster of Alice – roodharige ik dus – alle drie verkiezen ze schaduw boven zon en 25 boven 35 graden Celcius. Ik weet niet of dit laatste te maken heeft met mijn haarkleur. Ik weet wel dat ik niet vooruit te branden ben als het te warm is! Doorgaans betekent mooi weer terras lopen, vriendelijke mensen en contact leggen.

Ik hou van drukte
Ik hou van het moeten doorstomen
Ik hou van gefocust zijn
en natuurlijk de complimenten
die verscholen liggen in de vraag: sta je alleen?
En ja, ik had een café, verkocht in datzelfde jaar, juni 2018.

Het was zo’n prachtige dag en 25 graden Celcius. Een bomvol terras en ik liep te rennen, volkomen op mijn gemak. Zelfverzekerd voldeed ik aan alle wensen. Een Kroatisch meisje sprak me aan: ‘May we ask you something?’ ‘Of course’, antwoordde ik. ‘May we ask you for the catwalk?’ ‘Catwalk?’ vroeg ik stompzinnig. ‘You mean the “Graduated Fashion Show” ?’ ‘That’s what I meant!’ ‘Euhhh, are you designins clothing for seniors?’ Lachend antwoordde ze mysterieus ‘Not really!!!’ ‘But I can’t walk’, probeerde ik nog. ‘You can, we have seen you!’ ‘Oké,’ antwoordde ik verrast en natuurlijk weer volkomen naïef.

Noodzaak

Yvonne de Ridder (2016)

Ik ben weliswaar lid van de SP maar zal er waarschijnlijk nooit op stemmen en al helemaal niet in Arnhem.Ik steun slechts financieel de tegenstem. Een gedachte van jaren terug waaraan ik trouw ben gebleven.Nu ik iets meer tijd heb, wil ik me hardmaken voor een gender neutraal project:

DE HERRIJZING VAN HET OPENBARE TOILET!

Gesubsidieerd door de gemeente, een ontstoppings dienst, St Marck (schoonmaak artikel, dat ook nog eens lekker ruikt) en Vitens. Ik investeer in de Arnhemse Ontwerpers om de boel visueel en constructief aantrekkelijk te maken. Weet al een perfecte locatie!!!!! De stadskiosk naast Musis. Menig ondernemer heeft hieraan zijn handen gebrand en het staat al geruime tijd te huur. Weet zeker dat het storm loopt! Toiletteren koppelen aan een kortstondig literair of een ander cultureel moment.

De SP gaat me hierbij helpen. Ik hanteer namelijk het voor wat, hoort wat, principe. Heb al genoeg geïnvesteerd! Moet wel even onderzoeken of dit idee al niet op de agenda staat. Als je de weg van de ander volgt zul je deze nooit voorbijstreven! Tijd voor een ledenvergadering. Zal me er wel naartoe moeten slepen, vind vergaderen namelijk strontvervelend!!!

Plan KAAL

Yvonne de Ridder (2012)

Iedere keer als ik mij richting centrum begaf, te fiets of te voet, was er een plekje dat bij mij niet onopgemerkt bleef. Het verloren hangslot midden in het asfalt van de Velperbinnensingel.

Het hangslot was in de loop der jaren steeds fraaier in het asfalt ingebed geraakt.

Een toevallig voorwerp dat met een vooropgezet plan neergelegd leek te zijn en onbedoeld, een haast poëtische, betekenis aan een verder onbeduidende plek gaf.

Slechts een afgedankte bobbel, waarover ik fietste of op stapte. Ik vergat het ding. En toch bleef de bobbel mij maar fascineren. Tot het moment dat ik het meenam naar huis. Niet het hangslot maar het idee dat ik afval iets moois toedichtte. Er zijn zoveel plekken die vol liggen met meer of minder toevallig achtergelaten voorwerpen. Maar waarom spreekt het één tot de verbeelding en het ander niet?

Het werd de fundering voor het idee Plan KAAL (Kunstzinnige Aanpak Locatie). Een project waarin de vraag ‘Hoe unheimisch” aanvoelende “non-sites” om te toveren naar betekenisvolle locaties en waar een sterke betrokkenheid tastbaar is, centraal staat. Wijk gerelateerd en het liefst uitgevoerd door een kunstenaar vanuit de wijk. Na vele nachten discussiëren, terzijde gestaan door wijn, sigaretten en vooral onze gedachten konden we eindelijk aan de slag!

De herinrichting zou gebaseerd zijn op de vier pijlers: een sociale, een geografische, een historische en  een eigentijdse.

Er zijn er inmiddels twee gerealiseerd: de film affiches (op de hoek Steenstraat/Spijkerlaan) en het Lorentz pad, omgeving Het Nieuwe Land.

Dit allemaal dankzij het hangslot en natuurlijk degene die dit spot en daar weer een verhaal aan vast knoopt!

Aftrekpost

Yvonne de Ridder (2018)

Wat ik ga missen nu het café verkocht is, zijn de spontane ontmoetingen. De avonturen in een notendop.

Tijdens mijn werk achter de bar vroeg een man mij: “Mag ik effe van uw toilet gebruik maken?” “Natuurlijk, ga uw gang” antwoordde ik. Zijn toiletbezoek duurde me iets te lang. Zoals gebruikelijk checkte ik het even. Het kon maar zo zijn dat hij onwel was geworden. Klopte vervolgens op de deur en vroeg of het goed met hem ging. Geen antwoord!

“Is hij al weg?”, dacht ik nog. Ik voerde voor de zekerheid toch nog maar even ’n dubbele check uit. Ik trok daarop de toiletdeur open,  en keek verbaasd naar ’n achterover leunende man met zijn broek op z’n enkels en z’n hand om z’n stijve piemel. ‘Verbazing alom’ is zacht uitgedrukt! Mijn aanwezigheid verstokte geenszins zijn genot, hij had niet eens door dat ik naar hem stond te kijken. Ik schraapte mijn keel en zei:

“Maar meneer, dit is geen aftrekpost!!!!”

Hij opende zijn ogen en barstte in lachen uit. Zijn lach werkte aanstekelijk, ook ik moest lachen. Dit veranderde alras in bulderen toen ik hem waarschuwde vooral niet te vergeten zijn broek op te trekken.

Een schaterend duo rolde het herentoilet uit, verbaasd aangestaard door de aanwezigen. Ik had geen andere optie die dienst, dan het hebben van een binnenpretje. Ik heb er de hele dag volop van genoten in mijzelf!